Από τη Γεωργία Διδασκάλου

Ο «Διάλογος των Νέων» ξεκίνησε πιο δυναμικά από ποτέ με τους νεαρούς μας συμμετέχοντες, οι οποίοι αποτέλεσαν μέρος της μαθητικής επιτροπής, να καταθέτουν τις πρώτες ιδέες τους πάνω στο όραμα της διαπολιτισμικής εκπαίδευσης. Όπως ήταν λογικό, στο ξεκίνημα των συνεδριάσεων οι μαθητές μας διακατέχονταν ίσως από άγχος αλλά και αγωνία, αισθήματα τα οποία δεν ήταν αρκετά ώστε να σταθούν εμπόδιο στην ομαλή ολοκλήρωση της πρώτης μας ημέρας. 

Ειδικότερα, καθένας από τους 12 συμμετέχοντες κλήθηκε να καταθέσει τις απόψεις του σχετικά με το θέμα, ενώ αυτό για το οποίο θα λέγαμε ότι διακρίνονταν ιδιαίτερα οι μαθητές, ήταν η ετοιμότητα του λόγου τους και το σθένος των επιχειρημάτων τους. 

Διαπολιτισμική εκπαίδευση λοιπόν, μια ιδέα γύρω από την οποία συζητήθηκαν πολλά και αμφισβητήθηκαν ακόμα περισσότερα. Πώς όμως συνδέσαμε την εξασφάλιση του δικαιώματος όλων για ίσες ευκαιρίες στην εκπαίδευση και στη ζωή με την κρίση που διανύει η χώρα μας και ποιες απόψεις κυριάρχησαν; Ποιος ήταν ο κοινός παρονομαστής και τι ήταν αυτό που προβλημάτισε την πλειοψηφία των μαθητών; 

Πριν απαντήσουμε στους παραπάνω προβληματισμούς οι οποίοι αναδύθηκαν και ήταν απόρροια του συνόλου των συνεδριάσεών μας ,θα ήταν κρίσιμο να καταθέσουμε αρχικά κάποιες από τις σημαντικότερες θέσεις. 

Η φίλη μας Αιμιλία από τη μαθητική επιτροπή, έκανε λόγο χαρακτηριστικά για  ευκαιρία και όχι μειονέκτημα και δεν θα μπορούσαμε να συμφωνήσουμε περισσότερο σε μια αγωνιώδη προσπάθεια να υπερβούμε τα όρια του ρατσιστικού, ίσως επιλεκτικού προσωπείου, που πολύ συχνά αναδεικνύει το ελληνικό σχολείο. Εν μέσω της βαθύτατης κοινωνικοοικονομικής  κρίσης που διανύει η χώρα μας, έρχεται αντιμέτωπη με το φλέγον ζήτημα της μετανάστευσης και των προσφύγων καθώς και το αίτημα αφομοίωσης των παιδιών τους στα σχολεία.

Ο ρόλος των πρωτογενών φορέων  κοινωνικοποίησης αναδείχθηκε σε υψίστης σημασίας σε παραλληλία με την επιρροή που ασκούν τα Μ.Μ.Ε και όλα αυτά σαφώς ενταγμένα στα πλαίσια της καλπάζουσας παγκοσμιοποίησης. Οι μαθητές έδωσαν επίσης ιδιαίτερη μνεία  στον κομβικό ρόλο που διαδραματίζει ο εθελοντισμός αλλά και η θέση των εκπαιδευτικών. 

Σχετικά με το τελευταίο τονίσαμε την ουδετερότητα αλλά και παράλληλα την εξειδίκευση από την οποία πρέπει να διακατέχονται ,ώστε να προάγουν την σωστή ένταξη των παιδιών στο σχολικό περιβάλλον αλλά και στο εκπαιδευτικό σύστημα εν γένει.

Έπειτα οι συμμετέχοντες εξειδίκευσαν περισσότερο τις προτάσεις τους προτάσσοντας την ψυχολογική υποστήριξη για την οποία πρέπει να μεριμνήσει το ελληνικό σχολείο, όπως επίσης και τα προγράμματα περιβαλλοντικής αγωγής και τέλος τις σχολικές εκδρομές. Τα προαναφερθέντα είναι δυνατόν να συμβάλουν στην ανάπτυξη φιλικών σχέσεων μεταξύ των ντόπιων παιδιών με αυτά τα οποία προέρχονται από άλλες χώρες σε ένα πιο ανάλαφρο και διασκεδαστικό κλίμα το οποίο ναι μεν εντάσσεται στα σχολικά πλαίσια αλλά τα υπερβαίνει σε έναν ουσιαστικό, για το επιχείρημα αυτό, βαθμό. 

Όπως ήταν φυσικό στις συνεδριάσεις οι οποίες πραγματοποιήθηκαν, οι συμμετέχοντες εμβάθυναν και πάνω στο ερώτημά του ποια είναι τελικά η γλώσσα στην οποία πρέπει να γίνονται τα μαθήματα που πραγματοποιούνται κυρίως για τα παιδιά που δεν είναι ελληνόπουλα αλλά και με ποιο τρόπο και με τι πόρους θα μπορέσουν τα προσφυγόπουλα να συμβαδίσουν με τα υπόλοιπα παιδιά τα οποία διδάσκονται στην μητρική τους γλώσσα. 

Τελικά το ελληνικό σχολείο προάγει την διαπολιτισμική εκπαίδευση; 

Το «όχι» που συχνά μονοπωλεί τη σκέψη μας συνοδεύεται από την επιτακτικότατα της εναλλακτικής μάθησης (με τη χρήση εργαλείων μη τυπικής μάθησης), την άρση οποιονδήποτε προκαταλήψεων και βεβαίως το αίτημα υποστήριξης της όλης προσπάθειας από τον θεσμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης. 

Η ανάγκη αφομοίωσης και ένταξης των ανθρώπων στην εκπαιδευτική διαδικασία δεν είναι αίτημα, αλλά δικαίωμα. Ένα δικαίωμα το οποίο μετουσιώνεται σε πράξη μέσω των κατοχυρωμένων κοινωνικών και ατομικών δικαιωμάτων. Είναι επίσης αυτό το δικαίωμα το οποίο στις μέρες μας υφίσταται μια άνευ προηγουμένου κρίση.

Οι συμμετέχοντες συνεχίζουν δυναμικά την προσπάθειά τους και σήμερα στη διαδικασία της τροπολογίας που θα ακολουθήσει, ώστε να μας υποδείξουν χαρισματικά όπως και χθες ότι η διαπολιτισμική εκπαίδευση είναι ένα αίτημα πανανθρώπινο και καθολικό.  

Εμείς δεν μπορούμε παρά να τους ακολουθήσουμε σε αυτό το βραχυπρόθεσμο αλλά συνάμα εποικοδομητικό κυρίως δε ,ευχάριστο ταξίδι θέσεων και αντιθέσεων.